gdzieś
działa
biegnie
planuje
realizuje
wykorzystuje
każdą chwilę
wypełnia
zamierza
rozmawia
w przelocie

oglądam stare musicale
Judy Garland z błyskiem w oku
zamyśloną Barbrę Streisand

kiedy
wyłowię
kamyk
będzie
to ten
niebiesko
szary
a nie
byle sięgnąć
byle chwycić

lubię tylko upalne noce
gdy przestrzeń
zawija się
do wewnątrz
znika bariera skóry
i jestem powietrzem
brukiem liściem
swoją sukienką
dłonią wzdłuż pleców
oddechem

mijamy się z uśmiechem
nawet nie do siebie
zajmujemy sąsiednie
fragmenty przestrzeni
strzepujemy ze stóp
bliźniaczy piasek
początki
ciągi dalsze
drogi do końca
równoległe

obieram świat powoli
jak najcieńsza skórka
jak najdłuższa spirala
oblizuję palce z soku

cząstka przyjemności
pierwszy kęs nowego

to co ważne
rozpoznaję
po dreszczu

Mój świat nie istniał bez Niej
Czasem bardziej, czasem mniej
Ale była zawsze
Nadawała kształt naszej rodzinie
Jak do Rzymu, do Niej zbiegały się
Wszystkie nasze drogi
Moja Babcia, moja Bunia

I tylko w myślach tak teraz cicho..

Przyzwyczajam się. Łatwo.
Do książek, ustawienia mebli, kolorów ścian i stron.
Do każdego papierka i kwiatka suchego.
Do widoku za oknem. Do małych rytuałów porannych.
Do dwóch zielonych kubków, postawionych przedwczoraj do umycia.

Zmieniam. Stale.
Garderobę, biżuterię, ulubionych pisarzy, ustawienie mebli.
Ścieżki spacerów. Rodzaj herbaty i kawy.
Reżyserów, których filmy warto zobaczyć.

Perskie mozaiki we mnie.
One przynależą. Ja przynależę.
Stwarzam świat odciskając opuszki palców na przedmiotach i ludziach.

"Wybranie tej opcji spowoduje nieodwracalną utratę wszystkich danych przechowywanych na tym woluminie.
Czy jesteś pewien, że chcesz wykonać tę operację?"

[Wykonaj.]

[format w:]

Daję sobie czas.
Na bycie i zaskoczenia.
Sobą. Innymi.

Równoczesność i rozedrganie.
Moje ciało dotyka mnie
jak wnętrze muszli.

Skracam zdania.
Najważniejsze i tak mówię
dopiero po kropce.

żeby zjeść lunch z Bogiem :)

Wewnątrz nocy
gwiazdy są
wszystkie moje.

Oddycham.
Uważniej. Zauważam.
Proszę. Dostaję.
Dzieje się. Ja dzieję. Się.
Ja. My. Przestrzeń.
Inaczej.
Oddycham.

"..różnica pomiędzy zrobieniem czegoś a niezrobieniem tego
polega na zrobieniu tego."

                                                  ["Evergreen"]

Dojrzewają kasztany.
Każdy z nich jest niespodzianką.
Przyszłym bytem, zarysowanym tylko w teraźniejszości, pomiędzy liśćmi.
Brązowy, w łaty, a może bardziej rudy?
Na razie wszystkie są białe wewnątrz swojej zieleni.
I, jak wszystkie małe kociaki, mają błękitne oczy.

Podobno motyle hartują skrzydła w trudzie zmagania się z opornym kokonem.

Grzeję się w słońcu. Spoglądam w lustro.
Inne światło. Inne przechylenie głowy.

Nadal wierzę, że można uczyć się życia w łatwy sposób.